Hanna Gušrśn Pétursdóttir og Hįkon Antonsson, Valtżr Siguršsson, utan viš mišalśguna, ķ bak.
Valtżr Siguršsson hęstaréttardómari var kominn į heimaslóšir ķ pįskafrķinu, eins og margir ašrir Siglfiršingar
žaš var vķša žraungt į žingi.
Žaš er greinilegt, aš į svona degi, er öll ašstaša til aš taka viš og žjóna svo mörgum gestum ekki góš, "mišstöšin" ekki nęgjanlega stór, svo og önnur ašstaša, en starfsfólkiš var önnum kafiš viš aš ašstoša fólkiš, -og įvalt meš bros į vör sagši Hįkon.
Langar bišrašir voru viš nešstu lyftuna
Efsta lyftan var lķtiš notuš, enda nęgur snjór ķ tengslum viš hinar
Einstaka aušir blettir voru sjįanlegir og žeir gjarnan notašir til afslöppunar ķ blķšunni
Ekki veit ég hvaš žessir krakkar heita, en žeir nutu greinilega śtiverunnar.
Žaš var žraungt um bķlana, eitt sem arf aš laga žarna eru bķlastęšin sem bęši eru of fį og sum og langt frį "mišstöšinni" En žetta veršur lagaš, vonandi. - Tala nś ekki umm ef byggš bęri nż stjórnstöš og ašstaša.
Hįkon aš ašstoša einn įnęgšan gest, meš bśnaš sinn.