|
Síldveiðibannið er þáttur í hrunaðgerðum
ríkisstjórnarinnar
Sú afsökun ríkisstjórnarinnar og meirihluta stjórnar
SR fyrir síldveiðibanninu, að nú þegar þurfi að stöðva allar
síldarverksmiðjurnar til þess að standsetja þær fyrir sumarið er
rökleysa og þvaður, borið fram til að blekkja þá, sem ekki þekkja til
síldarvinnslu.
Með stöðvun síldveiðanna hefur hrunstjórnin enn einu
sinni sýnt hug sinn til almennings i landinu.
Hún er enn ein sönnun þess, að valdhafarnir vilja ekki
góða afkomu og mikla atvinnu í landinu, og um leið þess að barlómur
þeirra um gjaldeyrisvandræði, sem hefur verið helsta röksemd þeirra
fyrir því, að stöðva verði margháttaðar framkvæmdir í landinu, svo sem
iðnað, byggingar o.fl., er ekki borin fram af neinni alvöru og umhyggju
fyrir afkomu þjóðarinnar, heldur aðeins þvaður, sett fram i
blekkingarskyni.
Sú afsökun þeirra, að nú þegar þurfi að stöðva
verksmiðjurnar til þess að standsetja þær undir sumarið, er borin fram í
blekkingarskyni, og verður það öllum, ekki einungis Siglfirðingum,
heldur öllum landslýð, ljóst við nánari athugun.
SR'46 er í fyllsta lagi til vinnslu, og þótt
setja þurfi olíukyndingu við tvo þurrkara, er það ekki nema í hæsta lagi
3ja vikna verk að koma þeim fyrir. Sér hver heilvita maður, að ekki er
ástæða til að stöðva vinnslu í henni þrem til fjórum mánuðum áður en
hægt er að gera sér vonir um nokkurn síldarugga til bræðslu í henni.
Mun hún nú vera búin að bræða um helming þeirrar síldar,
sem borist hefur hingað í vetur, eða a.m.k. 480 þúsund má1 af tæpum 900
þúsund, sem borist höfðu hingað um síðustu helgi. Hefur bræðsla í henni
aldrei gengið eins vel og nú seinustu vikurnar. Eru miklar líkur til
þess, að hún hefði ein getað haft undan þeim 40 skipum, sem ætluðu að
halda áfram veiðum í Hvalfirði, þegar bannið kom til.
Þá eru verksmiðjurnar við Faxaflóa, svo og Fiskiðjuver
ríkisins, sem hefðu getað haldið áfram vinnslu, ef á hefði þurft að
halda. En sú vinnsla hlýtur að stöðvast um leið og tekið er fyrir
bræðsluna hjá SR. Veiðarnar stöðvast þá óhjákvæmilega.
Þá eru ótaldar aðrar verksmiðjur, sem til mála hefðu
getað komið, svo sem síldarverksmiðjan á Skagaströnd, verksmiðjan á
Seyðisfirði, svo og Rauðka, sem hefði sjálfsagt verið fáanleg til
vinnslu nú í vetur, ef leitað hefði verið eftir því af hálfu
ríkisstjórnarinnar í tíma.
Og loks spyrja menn:
Hvaða vit er í því að stöðva mikla síldveiði nú vegna
síldarvertíðarinnar nú í sumar? Hvaða tryggingu hefur ríkisstjórnin og
stjórn SR fyrir því, að í sumar verði svo mikil síldveiði, að þörf verði
allra síldarverksmiðja norðanlands til þess að anna vinnslu hennar?
Er þá gengið út frá þeirri röksemd þessara aðila sjálfra
um það, að gera þurfi við allar verksmiðjurnar, sem reyndar er rökleysa.
Hefur ríkisstjórnin yfirleitt nokkra tryggingu fyrir
því, að nokkur síld að ráði veiðist hér í sumar?
Gamalt máltæki segir, að betri sé einn fugl í hendi en
tíu í skógi, en blessuð ríkisstjórnin okkar virðist vera á annarri
skoðun. Þótt menn geri sér vonir um góða síldarvertíð í sumar, er það
ekki næg ástæða til þess að hætta við góða vertíð nú.
Fáar atvinnugreinar eru eins mikilvægur þáttur í
gjaldeyrisöflun þjóðarinnar og síldveiðin. Nú er verð á síldarafurðum
hærra en nokkru sinni fyrr, og hefur stjórn SR verið boðið 140 £ í
lýsistonnið og í mjöltonnið 48 £
Var þetta áður en breska samninganefndin kom, en þá brá
svo einkennilega við að ríkisstjórnin svipti verksmiðjustjórnina umboði
til að selja þessar afurðir.
Er lítill efi á því, að hún ætlar sér að selja Bretum
það, líklega við miklu lægra verði. Er hrunstjórninni vel trúandi til að
selja það við smánarverði nú eins og í fyrra, þegar hún seldi lýsið á 95
£ og mjölið á 31 £.
Þá er enn eitt athyglisvert atriði. Hvaða vit er í því,
frá þjóðhagslegu sjónarmiði, að hætta framleiðslu vöru, sem allstaðar er
auðseljanleg við hagkvæmu verði, eins og síldarafurðirnar eru, og senda
bátaflotann í stað þess til öflunar á fiski, sem ekki virðist eins
auðvelt að selja, þótt vitanlega standi einnig opnir ágætir markaðir
fyrir hann, ef vel væri á málunum haldið.
Með þessu uppátæki er einnig verið að stofna til
atvinnuleysis í Reykjavík, og sjálfsagt hefur löngunin til að gera það
verið mjög þung á metunum, þegar stöðvunin var afráðin.
Ríkisstjórnin og skálkaskjól hennar, fjárhagsráð, voru
búin að koma kyrkingi í iðnað og byggingarframkvæmdir í vetur, svo að
ekki er annað sýnt, en að henni muni þá og þegar takast að koma hinu
langþráða atvinnuleysi á. En þá kom síldin eins og skollinn úr
sauðaleggnum og eyðilagði þessa þokkalegu áætlun í bili.
Hver einasti heilvita maður, sem ekki er algerlega
blindaður af ofstæki og kommúnistahatri, hlýtur að sjá, að bann
ríkisstjórnarinnar við síldveiðunum er ekkert annað enn einn liðurinn i
baráttu hennar fyrir hruni og eymd meðal almennings, eitt af
skemmdarverkum hennar, sem beint er gegn alþýðunni i landinu til þess að
beygja hana og auðmýkja, svo afturhaldið geti náð á henni þeim
fantatökum, sem það óttast að það sé nú búið að missa algerlega. |
