|
"Tveir stjórnarmeðlimir S.R. svara
Mjölni"
Svo hljóðar fyrirsögn á grein, er þeir Erlendur
Þorsteinsson og Jón Kjartansson birta í síðustu tölublaði Neista og
Einherja.
Þótt báðir þessir menn hafi starfað í stjórn SR s.l. ár;
annar sem stjórnarmaður en hinn sem varastjórnarmaður, þá hefði
fyrirsögnin á greininni átt að vera:
“Tveir frambjóðendur svara Mjölni.” Því að
greinin er öll, fyrst og fremst pólitískur áróður og ekki af betra
taginu, þar sem bæði er farið með helber ósannindi og öðrum stað sagður
hálfur sannleikur eins og nú skal sannað.
Í greininni segir orðrétt:
“Verksmiðjunum hefur aldrei staðið til boða £
48:0:0 í tonnið af mjöli, eins og Mjölnir fullyrðir. Hið rétta er,
að líkur eru fyrir að takast muni að selja nokkurn slatta af mjöli
fyrir £ 47:0:0 pr. tonn, án prótein uppbótar, fob. Holland, en það
þýðir að frá þessu verði þarf að draga flutningsgjald til Hollands,
vátryggingu, geymslu í Hollandi og útskipun þar. Hið raunverulega
fob.-verð hér miðað við 65% prótein, er því um 40 C tonnið."
Þó sleppt sé þvættingnum í niðurlagi þessarar klausu um
kostnaðinn við þessa umræddu mjölsölu, ef af henni yrði, þá má það
furðulegt heita að láta frá sér fara fullyrðinguna í upphafi klausunnar,
og þetta gera menn, sem sjálfir hafa nýlega samþykkt, á fundum í stjórn
SR, að selja 2.300 tonn af síldarmjöli fyrir £ 44:16:0, miðað við 65%
prótein innihald, og hlutfallslega uppbót fyrir meira próteininnihald.
Þar sem nú, að mjöl SR inniheldur yfirleitt 70-71%
prótein, fer stundum jafnvel yfir 73%, en framkvæmdarstjóri hefur tjáð
mér, að hann telji að meðal próteininnihald mjölsins í vetur sé uni 71%,
þá er söluverð þessa mjöls um £48:18:0 eða tæp 49 £.
Mjölnir hefur því ekkert ofsagt um þetta. Það skal tekið
fram, að þessi umræddu 2.300 tonn af síldarmjöli eru ekki seld í
clearing viðskipti, heldur greiðast þau í pundum Miklar líkur eru til,
að meira mjöl sé hægt að selja á sama markað fyrir sama verð. Er nú
beðið eftir að kaupandi setji tryggingu, og getur þá afskipun þessa
mjöls hafist.
Hinir tveir frambjóðendur gera að umtalsefni, ummæli
Mjölnis um ákvörðun stjórnar S.R. 6. mars s.l. að hætta móttöku
Hvarfjarðarsíldar. Reyna þeir að bera fram afsakanir fyrir þessari
ákvörðun. Veigamestu afsökunina telja greinarhöfundar þá, að tími væri
ekki nægur til að undirbúa verksmiðjuna undir sumarrekstur, hefði
bræðslu á Hvalfjarðarsíld verið haldið áfram.
Þessi afsökun er þá heldur léleg, því svo lítið þarf að
gera við SR'46 að vel hefði mátt hafa hana mánuð lengur í rekstri, og
hafa hana þó tilbúna fyrir sumarvertíð.
Þá hyggjast greinarhöfundar að flengja Mjölni með mér og
segja að ég hafi verið staddur á hinum umrædda verksmiðjustjórnarfundi
og ekki greitt atkvæði um tillöguna, um að hætta móttöku síldar.
Það er rétt að ég hafi verið á þessum fundi og það er
ennfremur rétt að ég hafi ekki greitt atkvæði um tillöguna, en þetta er
aðeins hálfur sannleikurinn.
Greinarhöfundar sátu báðir þennan fund, báðir hlustuðu
þeir á mig benda á, að varhugavert væri að ákveða stöðvun móttöku
síldar. Báðir hlustuðu þeir á mig leggja til, að ákvörðun um stöðvun
móttöku yrði frestað nokkra daga, þar til séð yrði hvernig veiddist.
Hvorki þeir né hinir stjórnarmeðlimirnir vildu fallast á uppástungu
mína.
Hitt vita svo allir menn, að hefði orðið mikil síld,
hefði verksmiðjustjórnarmeirihlutinn orðið að éta ofan í sig ákvörðunina
um að hætta móttöku. Óhaggað stendur það, að það var hið mesta
ábyrgðarleysi af meirihluta stjórnar SR að ákveða stöðvun móttöku 6.
mars s.l., eins og sakir stóðu þá.
Ég hef nú sýnt fram á, hvernig greinarhöfundar segja
aðeins hálfan sannleikann um mína afstöðu á fundinum 6. mars s.l., og að
frásögn þeirra þannig er litlu betri en ósannindi, þar sem hún gefur
alrangar hugmynd um hvað gerðist og á bágt með að trúa því, að þetta sé
viljandi gert og kýs að leggja það þannig út, að þetta stafi af gleymsku
en sjálfsagt rifjast þetta upp fyrir greinarhöfundum þegar þeir eru á
það minntir og harma þá mistök sín. Skal því ekki fleiri orðum um það
farið.
Greinarhöfundar fullyrða, að vetrarsíldin sé unnin með
tapi Ekki liggja ennþá fyrir reikningar yfir kostnað við vinnsluna og
mjög lítið magn afurðanna er ennþá selt. Hvernig er þá hægt að fullyrða,
að tap sé á vinnslunni?
Það er ekki hægt eftir öðru að fara en ágiskunum svo
slíkar fullyrðingar eru beinlínis út í loftið. Miklar líkur eru til að
hægt sé að selja afurðirnar úr þessari vetrarsíld það háu verði, að
vinnslan beri sig.
Virðist mér það því hvatvíslegar getsakir í garð
ríkisstjórnarinnar, sem hefur ótakmarkaá einræðisvald í afurðasölumálum,
að hún selji svo illa, að tap verði á rekstrinum. Að sjálfsögðu veit ég
vel, að greinarhöfundar vildu síst sýna hvatvísi í garð núverandi
ríkisstjórnar, en fullyrðingar þeirra í þessu efni eru það nú samt,
þegar að er gáð.
Ég mun ekki gera þessa ritsmíð að frekara umtalsefni, en
virðist augljóst, að frambjóðandinn hafi illilega bögglast fyrir brjósti
greinarhöfunda, þegar þeir sömdu greinina og við það hafi löngunin til
að gera lítið úr Mjölni orðið heldur meiri en þeim var hollt. Þ.G. |
