Schiöth og Rauðka
I.
ÓSANNINDIN
Schiöth, hinn ólöglegi formaður Rauðkustjórnar, ber bæjarfógetanum á brýn að hafa 1939 talið það hreinasta glapræði að endurbyggja Rauðku.
Þetta eru svo tilhæfulaus ósannindi sem mest má vera. Bæjarfógeti var eindregið með endurbyggingunni 1939 og skrifaði undir eina af þeim áskorunum, efstur á blaði, er bæjarstjórn á sínum tíma lét gangast fyrir að safna meðal almennings til ríkisstjórnarinnar um að leyfa endurbygginguna.
Hinsvegar mun hann engan opinberan þátt hafa tekið í því máli, fremur en öðrum málum 1939-1941, af ástæðum, sem hvorki snerta Schiöth eða Rauðkumálið, enda ekki tilkvaddur.
Hitt mun rétt, að þegar ekkert gekk með endurbyggingu Rauðku, og sjálf hetjan Schiöth, var uppgefinn og búinn að segja sig vegna Rauðku úr bæjarstjórn og Sjálfstæðisfélaginu, var bæjarfógeti 1942 (kapparnir Schiöth og Hertervig líka) með því að selja Rauðkulóðina - ekki þó alla - fyrir 1 milljón króna, en þegar hann fór að kynna sér endurbyggingarmálið og sá, að það var eigi svo vonlaust, sem af var látið, féll hann frá þeirri skoðun (eins og Schiöth líka gerði).
Að Schiöth kemur með þetta í Rauðkudeilunni nú er ekki til annars en að flækja málið, sem um er deilt. Það kemur deilu þeirri ekkert við. Með meiri rétti mætti benda á, að Schiöth vildi ekki á sínum tíma, að bærinn keypti Rauðku fyrir einar 100 þúsund krónur.
Vitlausara var það Schiöth minn!! Schiöth kveður, að sér og Gunnari hafi ekki verið boðið á fundi janúarkosinnar Rauðkustjórnar. Þetta eru ósannandi. Þeir voru boðaðir, uns þeir sögðust ekki framar mæta í nefndinni. Fleiri ósannindi eru í greininni, sem ekki verður elts við.
Þetta sýnir best, hve mikil ósannindaþvæla öl1 greinin er.
Enginu hefir borið upp á Schiöth að hann hafi viljað torvelda endurbyggingu Rauðku.
Hitt væri ekki ósennilegt, að það hefði ekki flýtt fyrir endurbyggingunni, né aukið lánstraustið, að bæjarstjórn færi að brjóta upp á að kjósa nýja Rauðkustjórn, er sjálft Dómsmálaráðuneytið teldi ólöglega, svo að vægilega sé að orði kveðið. Enda er það svo, að lánin til Rauðku hefðu ekki fengist, ef aprílstjórnin hefði ekki fengið aðstoð og hjálp gömlu Rauðkustjórnarinnar til þess.
Ekki vildi Lárus Jóhannesson t.d. lána nema Gamla Rauðkustjórnin skrifaði upp á lánið líka. Hann sendi síðasta lánsskjalið og heimtaði gömlu Rauðkustjórnina líka undir lánsskjalið.
Hann tók ekki aprílstjórnina eina gilda. Hann er lögfræðingur, og vissi, hvað hann var að gera. Ekki hafði Schiöthstjórnin svo seint sem í seinni hluta júní nokkra hugmynd um, að Skeiðsfosslánin hindruðu það, að Lárusar lánið fengist, og veit ekki um það enn. Þurfti til þess veðleyfi ráðuneytisins, sem janúarstjórnin útvegaði, en Schiöth hafði enga hugmund um, og um fleira hefur janúarkosin stjórn hjálpað Schiöth-stjórninni.
II.
HVERSVEGNA ER SCHIÖTH SVONA ROGGINN ÚT AF RAUÐKU?
þótt grein hans sé æði óskilmerkileg og samhengislaus, er þó hægt að skilja af henni, að hann hafi haldið lykli að Rauðkuskrifstofunni fyrir janúarstjórninni og meinað henni aðgang að skrifstofunum.
Hann fær svo bréf frá janúarstjórninni, þar sem mótmælt er Þessum aðgerðum og skorað á Schiöth-stjórn að afhenda “lykilinn,”en hann kveðst ekki skilja þetta, og er næsta rogginn.
En hvað koma annars þessi bréf Rauðkudeilunni við? Ekkert verður hlutur Schiöth og meirihluta bæjarstjórnar betri fyrir það.
Hvernig getur slíkt bréf orðið Schiöth til varnar í Rauðkudeilunni? Er maðurinn ekki brjóstumkennanlegur að skilja ekki svo mikið?
III.
SAMVISKAN SLÆR SCHIÖTH
Hann segir:
“Samstarfsmenn mínir, framkvæmdarstjóri og ég höfum litið svo á, að ráðuneytið væri húsbóndi bæjarstjórnar, en bæjarstjóra húsbóndi okkar, og samkvæmt þessu höfum við hagað okkur.”
Ekki alveg Schiöth!! Dómsmálaráðuneytið hefir úrskurðað, að janúarkosin Rauðkustjórn eigi að sitja áfram (uns dómsúrskurður falli,) en Schiöth beitir þrásetu og hlýðir ekki “húsbónda bæjarstjórnar"
Getur nokkur gefið sér betur "á hann" en Schiöth með þessu? Stjórnarráðið er æðra stjórnarvald en bæjarstjórnin. -
Bæði bæjarstjórn og Schiöth bar jafnt að hlýða því, þótt hún öll hefði verið sama sinnis og meirihluti hennar. Sérhverju stjórnarvaldi og borgara í landinu ber að hlýða æðra stjórnarvaldi uns álit þess eða úrskurður er numinn úr gildi af enn æðra stjórnarvaldi.
Þetta er fyrsta skilyrði fyrir réttarástandi siðaðs þjóðfélags. Að hlýða ekki, er að rísa gegn ríkisvaldinu, beita það ofbeldi og uppreisnarlegri óhlýðni.
Schiöth talar um skandalsmálin Siglfirsku. Er þetta ekki mesta skandalsmálið? Skyldi málefnum Siglufjarðar henta slík forysta?
Schiöth segir, að hann hafi talað við 4 bæjarfulltrúa, sem hafi heimilað ábyrgð Rauðku fyrir h.f. Siglunes. Það er ekki véfengt, en hverjir voru þeir, úr því að Þormóður neitar? 4 fulltrúar, þótt “bæjarstjóri” sé “þar á meðal,” er líka minnihluti bæjarstjórnar. Stendur þá aðeins minnihluti bæjarstjórnar á bak við þessa víxilábyrgð Schiöth-stjórnarinnar? Því óafsakanlegri verður þá Rauðkuábyrgðin fyrir Siglunes.
Þá talar Schiöth um handveð þau, sem Rauðkustjórn hafi fengið fyrir víxlinum, tvær snurpunætur og tvo snurpubáta. Þetta er líka blekking eða misskilningur a.m.k. hjá Schiöth.
Rauðka fékk ekkert handveð í þessum tækjum, er hún gekk í ábyrgðina, því að eigendurnir höfðu veðið í sínum vörslum meðan á veiðum stóð eins og óhjákvæmilegt var.
Hversvegna er Schiöth að skrökva um handveðið, eða veit hann ekki hvað handveð er? Eflaust hefir honum verið talin trú um, að handveð væri fyrir ábyrgðinni.
En af þessu má sjá, hvað mikið er að byggja á Schiöthstjórninni, jafnvel þegar hún hyggur, að hún segi satt. |
