Föstudagur
16.
september
1966.
Fréttin:
Steingrímur
Kristinsson
Strákagöngin
opnuðust
ekki
við
"lokasprenginguna"
Mælingar
verkfræðinga
stóðst
ekki
að
öllu
leiti.
Siglufirði,
16.
sept.
Í
GÆRDAG
bárust
þær
fregnir
að
búist
væri
við,
að
sjást
mundi
gegnum
gatið
okkar
vestur
í
Engidal
og
að
Sauðanesvita
við
(sennilega)
síðustu
stórsprenginguna
sem
framkvæmd
yrði
í
jarðgöngunum
í
gegnum
Strákafjallið.
Ég
hafði
samband
við
Karl
Samúelsson,
einn
verkstjórann
í
göngunum
og
spurði
frétta.
Jú,
það
stóð
heima,
samkvæmt
mælingum
verkfræðinganna
væru
líkur
fyrir
því,
að
op
myndaðist
við
næstu
sprengingu,
en
erfitt
væri
þó,
að
segja
til
um
hvenær
sú
sprenging
yrði.
Kannski
um
eða
eftir
kvöldmat,
þó
gæti
það
dregist
lengur.
Ástæðan
væri
sú,
að
bergið
væri
mjög
slæmt,
hefði
aldrei
verið
verra
á
allri
leið
inni
og
þyrfti
því
að
„skrota"
mjög
mikið,
en
það
kalla
gatmenn
þegar
þeir
losa
niður
laust
og
hættulegt
grjót
og
stundum
jafnvel
heil
björg,
sem
hefðu
getað
dottið
niður
seinna
af
sjálfu
sér
og
valdið
slysi.
Að fengnum þessum upplýsingum ákvað ég að heimsækja göngin um kvöldið vopnaður
þeim vopnum, sem mér þykir helst til koma, myndavélum og flass lömpum.
Þegar út eftir kom kl. um 20.30 hitti svo á, að starfs liðið, sem var á vakt
að þessu sinni var að koma út úr göngunum og mátti sjá vonbrigða svip á
mörgum, en aðrir bölvuðu.
Ég stöðvaði einn og spurði hálfkvíðinn hvort eitt hvað hefði komið
fyrir. Svarið var stutt og laggott. Fyrir? Það má nú segja. Það verður
engin veisla í kvöld eða á morgun, að minnsta kosti. Veisla? Hvað áttu
við sagði ég undrandi, en áttaði mig. Líklega verður boðið upp á veitingar að
starfinu loknu, þegar sést gegnum gatið.
Ég fékk að vita að búist hefði verið við, að á að giska 4-5 metrar væru eftir
í gegn samkvæmt mælingum. En nú voru þeir að enda við að bora tvær prufu
holur, með borum sem voru 6.40 m. að lengd, en ekkert skeði. Þeir náðu
ekki í gegn. Sýnilegt þótti, að ekki mundu þeir komast gegnum gatið
eftir næstu sprengingu.
Næst átti ég tal við Sigfús Thorarensen verkfræðing, sem umsjón hefur
með vinnunni. Hann sagði m.a. að það hefðu orðið þeim vonbrigði, að
mælingar verkfræðinganna hefðu ekki staðist algjörlega. Þó gæti verið að ekki
munaði nema einum til tveimur metrum að 6.40 m. borinn næði í gegn, eða
jafnvel minna. Sýnilegt væri að ekki mundi opnast á næstu klukku
stundum.
Ég
var
ákveðinn
í
því
að
láta
þetta
ekki
verða
algjöra
fýluferð
og
bað
Sigfús
því
leyfis
að
fá
að
fara
inn
í
göngin
til
myndatöku
er
borun
hæfist
að
nýju.
En
hann
neitaði
og
því
er
þessi
frétt
myndalaus,
en
ástæðuna
kvað
Sigfús
vera,
að
aldrei
hefði
hættulegra
verið
en
einmitt
nú
inni
í
göngunum.
Bergið
væri
mjög
laust
og
fyrirvara
laust
gæti
hrunið
úr
því
á
þeim
stað,
þar
sem
verið
væri
að
vinna
og
Efra-Fall
vildi
enga
ábyrgð
taka
á
utanað
komandi
fólki
inn
í
jarðgöngunum.
Og
þar
sem
Sigfús
ræður
þarna
ríkjum
en
ekki
ég,
þá
snautaði
ég
í
burtu
og
lét
þar
við
sitja.
Aftur
í
dag
(16.
sept.) hitti ég Sigfús að máli til að leita frétta og sagði hann mér, að það
hefði ekkert gat myndast og efaðist um, að næsta sprenging mundi opna
heldur.
Hann sagði að þeir, sem eru hinum megin við gatið vestanverðu við það,
heyrðu mjög vel til þeirra úr göngunum og gætu þeir einfaldlega talast
við, svo varla getur bilið á milli verið mjög mikið. Sigfús. taldi, að
jafnvel yrði sprengt eftir miðnætti í nótt.
Steingrímur.